కొన్ని మనసులు తలుపులు వేసుకుని ఏడవవు. అవి కిటికీలు తెరిచి ఉంచుతాయి. బయట ప్రపంచం ఎప్పటిలాగే లోపలికి వస్తూనే ఉంటుంది. ఉదయం సూర్యకాంతి వస్తుంది. మనుషుల మాటలు వస్తాయి. ఫోన్ కాల్స్ వస్తాయి. నవ్వులు వస్తాయి. రోజూ జరిగే చిన్న చిన్న పనులన్నీ జరుగుతూనే ఉంటాయి. కానీ ఆ మనసు మాత్రం ఎక్కడో ఒక మూలన కూర్చుని ఉంటుంది.
ఎవరైనా అడిగితే ఏం చెప్పాలి? అసలేం జరిగిందని చెప్పాలి? వారిది ఒక్క బాధ కాదు. చాలా రోజులుగా మనసులో పేరుకుపోయిన చిన్న చిన్న విషయాలన్నీ కలిసి ఒక పెద్ద బరువుగా మారిపోయాయి. అది ఎక్కడ మొదలైందో కూడా గుర్తుండదు. ఒకరోజు ఆఫీసులో ఎవరో అన్న మాట కావచ్చు. చిన్నప్పుడు మిగిలిపోయిన ఒక జ్ఞాపకం కావచ్చు. ఒక సంబంధం నెమ్మదిగా దూరమైపోవడం కావచ్చు. ఎంత ప్రయత్నించినా మనం అనుకున్న చోటికి జీవితం వెళ్లకపోవడం కావచ్చు.
కొన్నిసార్లు మనసుకు కావాల్సింది పరిష్కారం కాదు. ఎవరూ ప్రశ్నలు అడగకుండా, తీర్పులు చెప్పకుండా పక్కన కూర్చునే ఒక మనిషి. “ఏమైంది?” అని పదే పదే అడగకుండా, “నువ్వు ఒంటరిగా లేవు” అని చెప్పే ఒక చిన్న మాట. ఎందుకంటే కొన్ని బాధలకు సమాధానాలు ఉండవు. అవి కేవలం వినబడాలని, అర్థం చేసుకోబడాలని మాత్రమే కోరుకుంటాయి. కాలం వాటిని పూర్తిగా చెరిపివేయకపోయినా, వాటితో కలిసి ఎలా జీవించాలో మాత్రం నెమ్మదిగా నేర్పిస్తుంది.